نوحه حضرت سجّاد(ع)
مى‏گفت زين‏العابدين: بابا حسين جانم! ده اِذن مِيدانم!

مى‏گفت زين‏العابدين: بابا بده اذنم، رو بر جهاد آرم زين فيض عظمى اى پدر! اندر ره داور، بى‏بهره مگذارم
من نيز بابا چون شما، شوق وصالِ يار، در جان و دل دارم خواهم كه چون ياران تو، جان در ره جانان، مردانه بسپارم
اينسان كه منَعم مى‏كنى، جان پدر اين غم، مى‏بخشد آزارم شايسته‏ى قربان نِيَم؟! چون درد وتب دارم، اكنون كه بيمارم
گر هست رازى اى پدر! تا وارهم از غم، آگه كن از آنم
در پاسخش سلطان دين، گفتا: على جانم! از غم مسوزانم قربانى اندر راه حق، شد نوجوانانم، اصحاب و يارانم
كردم فداى راه او، سروِ خرامانم، اكبر گُلِ جانم ششماهه طفل ناز خود، آن شمع خندانم، آن ماه تابانم
هفتاد و دو قربانيَم، مقبول جانانم، گرديده مى‏دانم امّا تو را جان على! از حىِّ سبحانم، اين بوده فرمانم
كز بهر راهى پر خطر، اى ميوه‏ى جانم! آماده گردانم

جان پدر! تو بعد از اين، بر جمع بسيارى، مولا و سالارى از جانب حق حكمتى، باشد كه روزى چند رنجور و بيمارى
بايد به دوش ناز خود، با آن كه بيمارى، بس بار بردارى اهل حرم را در سفر، در خواب و بيدارى، از غم نگه‏دارى
در كوفه چون كردى گذر، هر كوى و بازارى، شد جمع بسيارى با مردمِ كوفى بگو:«كرديد خوش يارى، مهمان نگهدارى!
فرمود بابايم حسين: «بوديد خوش يارم! اى ميزبانانم!»
در كاروان كربلا، از بعد سالارى، شغلى دگر دارى چون خارجى خوانندتان، در شام يا كوفه، اين شبهه‏بردارى
زنها اگر در اين سفر، كردند بيتابى، گويى تو دلدارى چون ياد بابا مى‏كند، رقيّه‏ى نازم، با گريه و زارى
او را به روى زانويت، از مهر بنشانى، از لطف بگذارى افتند از روى شتر، در شب چو طفلانم، بنما پرستارى
از پايشان در اين سفر، آهسته بيرون كن، چون مى‏خلد خارى
مگذار اى جان پسر! دشمن زند سيلى، بر روى طفلانم

در شام چون رقيه ‏ام، در نيمه‏ هاى شب، از خواب شد بيدار آن طفل نازم مى‏كند، بهانه ‏ى بابا، با گريه ‏ى بسيار
با او بگو، آمد پدر، لختى تحمل كن! اندوه و غم بگذار! با طشت زر چون آمدم، با او بگو: «جانم! سرپوش از آن بردار»
با خيزران چون بر لبم، زد زاده ‏ى سفيان، دندان به هم بفشار در بزم او تا عمّه ‏ات، زينب سخن گويد ـ چون حيدر كرّار ـ
من هم به قرآن خواندنم، بر كاخ بيدادش: آتش برافشانم
كار عظيمت اى پسر! باشد در آن مجلس، در مجمع اشرار چون بر سر منبر شدى بعد از ثناى حق، نعت نبى بگذار
از داستان كربلا پرده به يك سو زن، كن خلق را بيدار از ظلم و بيداد يزيد، و اصحاب و يارانش، چيزى فرو مگذار
از منع آب و كشتن شش ماهه‏ام اصغر، آن غنچه‏ ى بى‏ خار آتش زدن، سيلى زدن، معجر ربودن ها را يك به يك بشمار
گو با يزيد خيره‏ سر: «با اين شرارتها گويى مسلمانم؟!»
چون بهت و حيرت چيره شد، در حاضران بينى، جانهاى پر طوفان گويد مؤذن را يزيد: «اين آتش و آشوب رُو با اذان بنشان»
چون نام احمد (ص) برده شد با رفعت و اعزاز، با عزّت شايان گو با يزيد خيره‏ سر: «جد حسين است اين؟ يا منكرى از آن؟؟؟!»
اقرار چون دارى، بگو؟! فرزند پيغمبر، كشتى چرا عطشان؟! از چه زدى با خيزران، برلعل لبهايش مى‏ خواند چون قرآن
جان پسر! ديگر مگو بعد از شما ياران،تنها چرا مانم؟

كردى «غلامى!» آتشى، بر پا از اين گفتار، ديگر قلم بگذار اهل «بروجن» را ببين، از غم پريشان حال، بر سيّد و سالار
هم هيئت زنجير زن، هم نوحه‏ گر بينى، افسرده و غم‏دار آقا على‏ بن ‏الحسين! از ما شفاعت كن، بر درگه دادار
اين فخر بس باشد مرا، گر چاكرم خوانى، يا از محبّانم 

۱۳۵۴